Ineens is daar dan een lichtpuntje, heel onverwacht maar zeer hoopvol.

 

Een paar weekjes geleden vertelt Peet dat hij is benaderd door een investeerder die interesse heeft in meerdere Zweedse huizen. Zo heeft Peet al meer van dit soort investeerders gehad en meestal liep het uiteindelijk op weinig tot niets uit. Gevalletjes 'veel geschreeuw, weinig wol'. Maar deze investeerder bleef volhouden en in korte tijd had Peet deze mensen veelvuldig aan de lijn. Ze leken toch serieuzer dan hun voorgangers. Het duurde dus ook niet lang voor Peet alsnog besloot om maar eens een afspraak te maken en eens met deze mensen om tafel te gaan zitten. Al snel werd duidelijk dat deze investeerder met zijn bemiddelaars toch echt graag zaken met Peet wilden doen en toonden niet alleen interesse in de Zweedse huizen op de site maar ook in een klein huisje in Spijkenisse...

 

De eerste afspraak was met de bemiddelaars en weer werd duidelijk dat deze heren serieus waren in hun wensen en weer werd dat kleine vrijstaande huis dat niet eens in de buurt lag van Nordmark aangehaald. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt en daar zou de investeerder ook bij aanwezig zijn. Peet zou een banquetingmap aanmaken met interessante objecten waaronder... juist, je snapt hem nu wel.

 

Er volgt een zware week waar we bijna iedere avond info verzamelen, in pakkende teksten verpakken en voorzien van fotomateriaal. Om het Spijkenisse-verhaal zo interessant mogelijk te maken, zoeken we er nog wat foto's bij van de omgeving, de molen en het centrum. Zelfs nadat op mijn verjaardag alle visite weer huiswaarts keert, gaan we nog hard aan de slag want deze week was de afspraak met die investeerder.

 

Op donderdag avond vind die afspraak plaats en net op het moment dat ik Daryn op bed wil leggen, gaat mijn telefoon met een soort van verlossend antwoord: het huis is verkocht!

 

Wat?

 

Ja, ONS huis is verkocht... tenminste, onder voorbehoud dan. Over een paar weekjes komt een van de bemiddelaars kijken en dan horen we of het definitief is. Naast ons huis, heeft die investeerder ook nog steeds veel interesse in een aantal Zweedse projecten

 

Met andere woorden; nu hebben we de aankomende paar weken helemaal geen minuutje vrije tijd meer, want die slaapkamer moet toch echt afgeverfd en behangen worden en er zijn nog wel meer klusjes die we echt af willen hebben voor die bemiddelaar komt. We willen nu natuurlijk geen risico nemen dat het op iets kleins afgeketst wordt.

 

Dus, hierbij ons verzoek; kruis wat je kruisen kunt, niet alleen vingers, maar ook tenen, armen en benen, misschien haren ook nog (vlechten?)... Het zou natuurlijk wel te gek zijn als het nu zo onverwacht toch echt dit jaar nog gaat lukken om het huis te verkopen en begin volgend jaar hier de deur achter ons dicht te kunnen trekken.

 

Watch this space for answers ;-)

Een moeilijke en persoonlijke vraag die je alleen zelf kunt beantwoorden, maar het is wel een vraag die nu in het hoofd van mijn ventje rondspookt.

 

Vanavond, tijdens het eten kwam ineens het hoge woord eruit: 'ik hou niet zo van echt dierenvlees want ik hou niet van het doodmaken van dieren waar dat vlees vanaf komt'. Deze uitspraak verbaasde ons allebei niet. Hij vraagt al heel lang waar vlees nu precies vandaan komt en wij hebben daar nooit echt over gelogen. Niet om hem bang te maken of af te laten schrikken voor vlees maar omdat hij die waarheid ook moet kennen. Voor heel veel onderwerpen is hij nu nog te jong om uitleg over te krijgen, maar in dit geval is hij er zeker oud genoeg voor.

 

Na een gesprek met Peet vanmorgen waarin meneertje uitleg kreeg over stierenvechten wat op dat moment op de televisie voorbijkwam, heeft dit de hele dag gemaald en vandaar dat het ons dus niet verbaasde dat hij er tijdens het avondeten over begon. Wat ook bijdroeg was dat ik zelf vegetarisch vlees (of ook wel 'nepvlees' genoemd) op mijn bord had liggen. Ik eet dit regelmatig omdat ik het zelf erg lekker vind en ik ook niet altijd 'echt' vlees hoef. Af en toe geef ik Daryn ook een hapje om te zien wat hij ervan vindt en over het algemeen vindt hij het altijd nog wel lekker ook.

 

Tja, wat doe je dan? Ik ga hem niet verplichten om alsnog wel vlees te moeten eten, zeker niet als ik zelf ook niet altijd vlees eet en dus met wat vegetarisch vlees op mijn bord aan kom zetten. Als hij serieus geen vlees meer wil eten, vind ik niet dat ik hem daarin tegen mag houden. Dat is een keuze die hij helemaal zelf zal moeten maken. Wel proberen we hem vanaf nu de voor- en nadelen van wel of geen vlees eten uit te leggen. Dat hij bij het niet meer eten van vlees wel andere benodigde voedingsstoffen zal moeten gaan eten. Dat hij, als hij echt volledig vegetarier zou worden, bbq'en voor hem een stuk moeilijker zal worden en tripjes naar de McD's ook wat eentoniger zullen zijn. Maar ja, aan de andere kant... hij zal ook weer kunnen zeggen dat hij niet schuldig is aan het doden van dieren voor eigen voldoening. Gelukkig kun je tegenwoordig echt lekkere stukjes 'nepvlees' kopen, sommigen qua smaak bijna niet te onderscheiden van 'echt'.

 

We zullen zien waar hij uiteindelijk voor zal kiezen. Dit zal ongetwijfeld ook nog wel jaren kunnen duren voordat hij de definitieve knoop door zal hakken, maar wat hij ook kiest, wij staan voor de volle 100% achter zijn keuze.

Nog een paar uurtjes en dan zit het er voor Daryn weer op. Dan begint de grote vakantie en is hij 'groep 3-af'. Wat is het verschrikkelijk vlug gegaan dit afgelopen jaar en wat is er een hoop veranderd. In 1 schooljaar tijd is hij van kleuter verandert in een lezende knul van 7.

En dan te bedenken dat de school vorig jaar nog twijfels hadden om hem wel over te laten gaan naar groep 3 vanwege zijn concentratieprobleem. Binnen een paar weken in die bewuste groep 3 heeft hij bewezen dat hij er niet alleen klaar voor was maar dat hij zich een jaar lang 'verveeld' heeft in de kleuterklas. Zijn verandering leek wel bijna een verschil van dag en nacht. Ineens had ik een heel ander knulletje op de bank die het geweldig vond dat hij leerde lezen. Sindsdien probeert hij ook alles te lezen wat hij tegenkomt. Binnen een paar weken probeerde hij zelfs al ondertitels bij te houden. Erg grappig om te zien dat hij op dat moment nog maar wat steekwoordjes zag en dat de rest nog aan hem voorbijging, maar hij probeerde het wel. Nu lukt het al om een regel per keer bij te houden, 2 regels is nog net teveel van het goede, maar ook dat vind ik al geweldig!

Nu, na 1 jaar is hij ver voor op zijn klasgenootjes met lezen. Na 4 jaar lang vragen heeft hij daarom voor zijn verjaardag ook eindelijk het boek 'Harry Potter en de Steen Der Wijzen' van mij gekregen. Een belofte van 4 jaar geleden die ik eindelijk na kon komen omdat hij nu goed genoeg kon lezen (mijn voorwaarde om de film te mogen zien was dat hij eerst het boek zelf kon lezen. Als hij het uitgelezen had, mag hij de film zien en geen dag eerder.).

Zijn rekenen gaat soms nog wat minder, maar dat is voornamelijk omdat zijn interesse daar niet echt ligt. Splitsen was zijn struikelpunt, maar net weer een hele belangrijke. Toch heeft hij hier afgelopen week zijn 'diploma' voor gehaald, een teken dat hij het toch beter deed dan hij dacht. Volgend jaar mag hij de tafels gaan leren en dat vindt hij dan ook wel weer een beetje spannend. Ook dat gaat goedkomen, net als dat het meer dan goed is gekomen om hem over te laten gaan van de kleuterklas naar groep 3. Sommige kinderen kun je nu eenmaal niet in een standaard hokje plaatsen en daar is meneer er een van.

Volgend schooljaar gaat hij dus al naar groep 4, gaat hij meer over grammatica leren, tafels leren opzeggen en waarschijnlijk een begin maken met topografie en misschien zelfs wat geschiedenis. De basis voor de rest van zijn leven heeft hij het afgelopen jaar gelegd, nu mag hij gaan finetunen.

Nog een paar uurtjes en wat ben ik daar supertrots op!!!

Of deze blog ooit het levenslicht online zal zien, weet ik nu nog niet. Als zo de eindelijk de telefoon mag gaan met eventueel nieuws, voor dit online staat, dan heeft dit hele verhaal natuurlijk weinig zin.

Gisteren was ook zo’n ondragelijke dag. De hele dag sleep je je telefoon overal naartoe (nu is dat bij mij niet zo heel moeilijk, het ding is toch al een verlenging van mijn arm ;-) ), zelfs bij de winkels hou ik hem in mijn arm, want ik hoor hem niet altijd als’ie in mijn tas zit. Je durft niets echt te gaan ondernemen want stel dat dat telefoontje alsnog komt op een ‘onhandig’ moment. ’s Avonds zou ik eigenlijk gaan sporten, maar tot half 9 wist ik nog niet of ik zou gaan of niet.

Enig lichtpuntje en kleine afleider was het moment waarop Daryn zijn allereerste tand er toch besloot uit te komen. Hehe, daar heeft hij iets van een half jaar over gedaan.

Om half 9 kreeg ik een telefoontje van pa dat ze sinds een half uurtje aan de morfine-pomp lag en dat het einde dan echt niet lang meer op zich zou laten wachten. Oma klaagde inmiddels over pijn in haar achterste en in haar knie. Aangezien het doorligmatras vandaag pas geleverd gaat worden, moet ze dus toch onnodig lijden en dat is niet de bedoeling. Daarom is toch besloten om haar aan de pomp te gooien.

Ik besloot om dus toch maar niet naar de sportschool te gaan. Zeker bij yoga is het juist zo belangrijk om ook innerlijke rust te hebben en die was bij mij ver te zoeken. Zelfs van een bad werd ik niet rustig...

Nu is het dus wachten op nieuws. Ik durf zelf niet te bellen uit angst dat pa en ma juist nu in het ziekenhuis zitten. Het blijft dus even nagels bijten, telefoon om de 3 minuten controleren en afleiding zien te vinden in werk. Werken gaat tot nu toe vandaag al beter dan gisteren. Waarin ik mij gisteren niet kon concentreren, vind ik nu, vreemdgenoeg, ineens afleiding.

En als ik niet genoeg afleiding in werk kan vinden, dan ga ik zo gewoon door met bloggen. Heb net Lies op een blog geantwoord en dat gaf gelijk weer een ideetje voor een eigen blog, dus wie weet ‘tot zo’.


 
Ps: krijg net een telefoontje: oma is de nacht goed doorgekomen, pa is nu bij haar. Ze is ‘bij’ maar ademen gaat nu al wel wat moeilijker. Met andere woorden; het is nog steeds afwachten...

Hoe snel kan het ineens gaan. Zo was ik afgelopen vrijdag nog hoopvol dat ze in het verzorgingstehuis nog 'oud' kon worden (hoewel ik wel zo reeel bleef dat 'oud' waarschijnlijk al over een paar maandjes zou zijn), een dag later werd ik ineens in een diep gat gegooid met de wetenschap dat maanden niet meer van toepassing zouden zijn waarschijnlijk en dat we in weken moesten gaan denken.

Gisteren, nog geen 48 uur later, kreeg ik te horen dat ik zelfs DIE prognose het raam uit mag gooien en dat we in uren en misschien in een paar dagen moeten gaan denken.

Gistermiddag hebben een oom en een tante een gesprek met haar arts gehad en bleek dat ze haar, ondanks het advies van de SHE dit niet te doen, toch weer morfinepleisters hebben gegeven terwijl zij geen pijn aangaf. Deze werd dan wel direct verwijderd, maar het leed was al geschied; haar bloeddruk dook direct weer naar beneden (80/34!!!). Dit was de reden waarom ze afgelopen zaterdag ook weer met spoed terug naar het zkh is gegaan.
Toen haar bloeddruk daalde is ze uiteindelijk op de hartbewaking terechtgekomen waar nog veel meer problemen ineens werden geconstateerd. 1 van haar hartkamers zat 'dicht' en kan dus niet meer goed haar bloed doorpompen, haar nieren doen het niet meer en haar vitale functies zijn aan het uitvallen. Hierdoor heeft zij inmiddels wel pijn gekregen en is besloten om haar toch maar weer aan de morfinepleisters te zetten. Voor het eerst sinds ze opgenomen wordt dat ik het daar mee eens ben.

Ze ligt nu op een eigen kamer en door de morfine is ze zo duf en moe dat ze alleen maar slaapt en dat is maar goed ook. Haar bloeddruk is allarmerend (en onmogelijk!) laag (80/25) en het enige dat ik nu kan doen is wachten op dat vervelende maar onvermijdelijke telefoontje.

Het is zo dubbel, dit gevoel. Aan de ene kant wil ik haar natuurlijk niet kwijt, het is mijn oma en de enige die ik nog heb, maar aan de andere kant wil ik haar ook niet zien lijden en het klinkt misschien cru (maar zo is het zeker niet bedoeld) maar ik hoop voor haar dat het nu niet lang meer duurt. Lijden heeft zij nooit gewild, ze heeft de beelden van opa nog goed in haar hoofd en wij ook en dat is iets dat ze gewoon voor zichzelf en ook voor haar gezin niet wil.

Ik zit nu op mijn werk, doe een poging tot werken maar lukken wil het niet echt. Iedereen komt bij me met wat klusjes waar ik mijn hoofd er echt bij moet houden, maar ik zeg tegen iedereen dat dat hem vandaag niet gaat worden. Gelukkig hoef ik maar tot een uurtje of 12, daarna ga ik Daryn ophalen en afwachten. Gelukkig heb ik nog een stapel was liggen die mij af kan leiden en een huiskamer die hard aan een poetsbeurt toe is...

Zou het? Zou het nieuwe seizoen ook gelijk goed van start gaan? Gisteren, de eerste lentedag, zag het er wel even zo uit. Het zonnetje scheen en het was heerlijk in huis. Het was gisteren bijna een genot om de huiskamer aan te pakken terwijl 'de mannen' op stap waren met de doggies. Lekker muziekje aan en soppen met die handel. Ik genoot ervan. Ja, aan de voorjaarsschoonmaakkriebels te voelen is de lente toch echt niet ver meer.

's Middags was ook zo'n typisch lentegevoelmomentje: we gingen op bezoek bij mijn ouders en het was zo lekker dat ik mijn winterjas aan de kapstop heb laten hangen en een fleesetrui heb gepakt. Uiteindelijk was dat op de fiets nog wel wat fris, maar ik had het nou niet echt koud. Met mijn zonnebril op zag het er echt even uit alsof de winter ineens heel ver achter ons ligt. En dat terwijl ik een paar dagen geleden nog met dikke wanten aan op de fiets zat.

Als ik nu naar buiten kijk, zie ik ook tekenen dat de lente het van de winter aan het overnemen is. Eens in de 3 maanden is het tijd om het seizoenstokje door te geven en aangezien de lente mijn favoriete seizoen is, is dit nu een heerlijke gedachte. Het moment van nieuwe blaadjes aan de boom, bloemen die opkomen en de koude grond die weer op gaat warmen, laat het maar komen.

Ik ben benieuwd hoe lang het nog duurt voordat we definitief onze winterjas weer op mogen bergen...

Heel Nederland houdt zich er al een week mee bezig: de verdwijning van het 12-jarige meisje Milly uit Dordrecht. Dat het vannacht tot het trieste einde moest komen, had stiekem, denk ik, iedereen wel een beetje aan zien komen, maar massaal bleven we hopen dat ze alsnog levend gevonden zou worden.

Gisteravond heb ik tot na twaalven met kippenvel, afschuw en verdriet het nieuws gevolgd. De termen 'graven', 'Forensisch onderzoek' en 'artsen' voorspelden natuurlijk weinig goeds. Je weet diep van binnen al, nog ver voordat het officieel bekend wordt gemaakt, dat het over is en dat dit arme meisje het niet heeft overleefd. Alle lof overigens voor de voorlichtster die de media continue op de hoogte heeft gehouden.

De verbazing die je over je heenkrijgt dat het hoogstwaarschijnlijk een buurman is geweest en dat de ouders van het meisje al die dagen dichter bij hun dochter zijn geweest dan iemand had kunnen denken, maakt het verhaal alleen maar meer luguber. Maar de grootste verbazing kwam toen werd medegedeeld dat deze buurman ook nog eens zelf een politieagent is!
1 van de andere buren werd geinterviewd en gaf aan dat er door buurtbewoners werd gezegd tegen hun kinderen 'als er iets is, ga dan naar de buurman, die is politie en daar ben je veilig' (ik krijg weer kippenvel als ik dit schrijf).

'De politie is je vriend, daar ben je veilig'. Inderdaad een zin die je je eigen kinderen ook verteld, want zo hoort het toch ook te zijn? Moeten we daar met zijn allen dan maar mee ophouden dit te denken? Natuurlijk is dit een uitzonderlijk geval, maar door dit uitzonderlijke geval is wel een onschuldig kind van haar leven beroofd. Het heeft mij in ieder geval de halve nacht bezig gehouden. Dit is toch de grootste nachtmerrie van een ouder? Want stel nou dat het Daryn overkwam? Daryn kijkt zo op tegen die mensen in het blauw dat hij waarschijnlijk ook blindelings op zou volgen wat een agent hem vraagt.
Gelukkig kent hij 1 agente die hij wel altijd kan vertrouwen; zijn tante!

Wat er verder allemaal precies is gebeurt, is nog niet bekend maar daar horen we ongetwijfeld de aankomende dagen meer van. Laten we in ieder geval maar hopen dat deze heer maar 1x is doorgedraaid en dat we straks niet van nog meer gevallen hoeven te horen. En uiteraard hoop ik dat het meisje niet al te veel heeft hoeven lijden, het is al erg genoeg dat ze het niet heeft mogen overleven.

Lieve Milly, rust zacht!

1 jaar Luna 

Volgende week is het alweer een jaar geleden dat Luna bij ons is komen wonen. Wat is dat snel gegaan zeg en toch kan ik mij geen leven zonder haar meer voorstellen.

Toen ze vorig jaar met ons meeging, was het eigenlijk de bedoeling dat wij een soort ‘tussenthuis’ voor haar zouden zijn tot wij een goed tehuis voor haar zouden vinden. Een gouden mandje had ze zeker verdiend na wat ze allemaal in haar leventje mee heeft moeten maken. En dat ze een bewogen leventje heeft gehad, werd al direct erg duidelijk.

Mijn hemeltje wat was ze bang. Bang voor alles en iedereen. Alles werd wantrouwt. Ook zagen we al snel dat ze niet veel buiten kwam of onder de mensen. Het was een drama om haar mee te nemen naar de winkels. Toch bleven we volhouden omdat we allebei vonden dat ze daar wel tegen moet kunnen. Hopelijk konden we op die manier een klein beetje van die angst voor mensen wegnemen. Snoep en speeltjes was ze ook niet gewend en wist in het begin niet wat ze nou met dat botje moest doen (dit was ook duidelijk aan haar gebit te zien... arm beest).

Al snel merkten we vorderingen bij Loeneke, ze liep na een paar weken al wat rustiger met ons mee over het winkelcentrum, ze begon ook familie om ons heen wat meer te vertrouwen (en tot op de dag van vandaag is ze dolenthousiast als ze mijn moeder ziet aankomen en gaat ze kwispelend bij de deur zitten. Of dit nou iets te maken kan hebben met de tractaties die mijn moeder standaard meeneemt, durf ik niet te zeggen ;-) ). Ze bleek ook een echte kroelkont te zijn en kwam iedere avond gezellig bij je liggen op de bank of aan je voeten. Het werd echt een heel ander hondje.

Alles ging perfect TOT er op een dag in haar buurt een pallet op de grond viel waar ze zo van schrok. Vanaf dat moment zagen we haar weer langzaam terugkruipen in dat bange schulpje. Met man en macht proberen we nu al bijna een jaar om haar hier weer uit te krijgen, maar wat we ook proberen, het lukt niet meer. Ze is zo beschadigd dat zij het zichzelf niet toestaat om zich te laten helpen. Haar uitlaten is dus soms ook echt een drama. Zeker als je haar laat lopen langs de uitlaatstrook die redelijk in de buurt ligt van een fietspad. Om een of andere reden heeft ze een panische angst voor fietsers, ze heeft zich zelfs een keer uit haar riem gewurmd omdat ze zo bang was van een klein groepje fietsers. Wat daar de reden van is, weten we nog steeds niet. We hebben het geprobeerd te achterhalen via haar vorige baasje, maar die geeft bijna standaard niet thuis. Alle vragen over haar wuift ze weg (als ze uberhaupt al antwoord geeft, wat ze 9 vd 10 keer niet eens doet) en zegt ze dat ze daar bij haar geen last van had of dat het haar nooit was opgevallen. Ons vermoeden is dat zij als pup een keer hard is aangepakt door iemand met een fiets. Misschien een voormalig vriendje van haar bazinnetje dat haar een keer een schop heeft gegeven terwijl hij op de fiets zat, of zo iets dergelijks. Toen we merkten dat die angst toch niet meer uit haar te krijgen is, hebben we besloten om te stoppen met het zoeken naar een nieuw baasje voor haar. We wilden haar niet NOG een keer naar een nieuw thuis brengen terwijl ze ook juist hier een beetje begon te wennen aan ons en aan het gevoel van een thuis. We wilden haar juist niet meer het gevoel geven dat een baasje haar weer in de steek zou laten... (en daarbovenop is ze zo’n schat dat we haar niet meer wilden laten gaan)

Dat ze niet al te dol is op katten en kleine hondjes, werd ook al snel duidelijk. Haar vorige bazinnetje vertelde, bijna vol trots, dat ze ooit een kat heeft aangevallen die het verhaal niet overleefd heeft. Dat werd dus even opletten als poes Amy de huiskamer in wilde. Inmiddels is ze al een stuk rustiger rondom Amy, maar we kunnen haar nog steeds niet alleen met Amy in 1 ruimte laten. Ook kleine hondjes heeft ze iets tegen, wat snappen we ook niet helemaal, maar ze wil er liever niets van weten. En als Katey juist op een klein hondje af wil gaan (want madam denkt nog steeds dat ze ook zo’n klein schoothondje is...) om mee te spelen, knapt er iets in Luna en wil ze er op af! Zo ook een paar weken geleden. Ik was de dames aan het uitlaten toen we buren van verderop tegenkwamen die hun kleine viervoeter aan het uitlaten waren. Kaateke ging er gelijk vrolijk op af, wat Luna niet kon hebben, dus die wilde er ook op af. Ik kan je vertellen dat 2 wolfhonden die beiden dezelfde kant op willen ERG sterk zijn. Ik hield het dus ook bijna niet (ondanks de speciale anti-trek-riemen!!!) en schoof steeds dichter richting dat hondje toe en wat ik ook probeerde, jut en jul luisterden niet en gingen op hun doel af. Kate nog steeds om te spelen en Luna om het tegen te houden. Het eindresultaat: Luna hing dus bijna in die hond en het arme beestje heeft er een kleine beet bij haar achterste aan overgehouden! Gelukkig is het beestje (en haar eigenaar) inmiddels weer helemaal opgeknapt, maar Luna heeft er nog steeds last van.

Ze leek er zo van geschrokken dat ze sindsdien helemaal van slag is. Uitlaten vind ze nu helemaal een crime en trilt helemaal als wij aan komen zetten met haar riem. Aangezien ik ze nu niet meer samen uit durf te laten uit angst voor een herhaling, moet Luna dus ook alleen de wandeling maken. Dit vindt ze ECHT niet leuk, ze heeft nu Katey niet om op terug te vallen en om te kalmeren. Als het aan haar ligt, gaat ze rennend naar de uitlaatstrook, doet ze wat ze moet doen en dan met sneltreinvaart weer mee terug naar huis. Dus ook voor haar hopen we maar op een snelle verkoop van het huis. In Zweden heeft ze veel minder last van deze angsten omdat ze daar veel minder mensen tegenkomt en we veel meer bij haar zijn.

Maar al met al, Luna is een schat van een hond die zich heerlijk thuisvoelt bij ons. Ze heeft al aardig wat van Katey’s eigenschappen overgenomen, zoals bietsen en dergelijke :-) en wij genieten dagelijks van haar aanwezigheid. Een echte aanwinst voor ons gezinnetje dus...